ดร.นุวงศ์ ชลคุป ได้กล่าวว่า “การขับเคลื่อนการพัฒนาด้านพลังงานต้องอาศัยการบูรณาการระหว่างหน่วยงานในทุกระดับที่จะนำไปสู่นโยบายและการวางผังเมืองที่มีการปรับตัวต่อการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ” ประเทศไทยมีการสร้างการเปลี่ยนแปลงผ่านการใช้พลังงานไปสู่รูปแบบที่ยั่งยืนภายใต้แผน Thailand National determined contribution (NDC) ภายในปี 2030 เพื่อนำไปสู่การบรรลุเป้าหมายการลดใช้พลังงานร้อยละ 40 ซึ่งมีพื้นที่นำร่อง 4 โครงการหลักในประเทศไทย ได้แก่ เชียงใหม่ ขอนแก่น โคราช และเกาะสมุย พื้นที่ดังกล่าวได้มีการดำเนินงานและได้มีการเข้าไปขอการมีส่วนร่วมกับชุมชนเพื่อปรับเปลี่ยนเพื่อลดการใช้พลังงาน อย่างไรก็ดี เงื่อนไขหลักในการบรรลุโครงเหล่านี้อยู่ที่วิสัยทัศน์ของผู้กำหนดนโยบายที่ต้องการพัฒนาเมืองให้เป็นเมืองอัจฉริยะ การวางแผนอย่างเป็นรูปธรรม เจ้าหน้าที่ท้องถิ่นมีความเข้มแข็ง การมีชุมชนและภาคส่วนเอกชนที่ร่วมสนับสนุนการเปลี่ยนผ่าน

ทั้งนี้ในแต่ละเมืองมีการใช้พลังงานในภาคส่วนที่แตกต่างกัน ดังนั้นการมุ่งเน้นการจัดการกับพลังงานในภาคส่วนแต่ละพื้นที่จึงมีความแตกต่างกัน โดยจะเน้นไปที่ภาคส่วนที่มีสัดส่วนการใช้พลังงานที่มาก เพื่อให้เห็นผลการลดการใช้พลังงานที่ชัดเจน ตัวอย่าง:

1.เชียงใหม่: เมืองท่องเที่ยวที่มีทั้งการใช้พลังงานในการจัดการขยะ และการขนส่ง เนื่องจากขนส่งสาธารณะที่มีความแตกต่างจากบริบทที่พบเห็นทั่วไป ดังนั้นจะทำอย่างไรให้รถสาธารณะดังกล่าวไม่วิ่งเปล่าไร้ผู้โดยสาร (เพราะรถสาธารณะเหล่านี้ก็ปล่อยคาร์บอนไดออกไซต์อยู่ตลอดเวลา) จึงนำไปสู่การวิเคราะห์อุปสงค์และอุปทานของการใช้รถสาธารณะและนำไปสู่การออกแบบเส้นทางและการกระจุกตัวเพื่อรองรับความต้องการใช้งาน

2.ขอนแก่น: เมืองท่องเที่ยวแห่งภาคตะวันออกเฉียงเหนือ มีปริมาณนักท่องเที่ยวน้อยกว่าเชียงใหม่ พลังงานที่ใช้ในแต่ละภาคส่วนจึงมีความแตกต่างกัน พื้นที่มุ่งเน้นการจัดการผ่านการเพิ่มการใช้พลังงานแสงอาทิตย์ในโซนตลาดเทศบาลเพื่อลดการใช้พลังงานไฟฟ้า และพัฒนาโครงการ waste to energy ซึ่งยิ่งเข้ามาช่วยในการลดการปล่อย Co2 จากการลดการใช้พลังงานเชื้อเพลิงฟอสซิล

3.นครราชสีมา: จังหวัดที่มีพื้นที่ใหญ่ที่สุดในประเทศไทย มีการทำโครงการพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ขนาดใหญ่ ๆ มากมาย เช่น ห้างสรรพสินค้า เป็นต้น โดยมุ้งเน้นการใช้พลังงานสะอาดเข้ามาทดแทนในกิจกรรมทางเศรษกิจ และมีผลักดันการจัดการขยะของเทศบาลโดยการใช้ Anaerobic Fermentation

อุปสรรคที่และช่องว่างที่สามารถต่อยอด

1.การทำให้ท้องถิ่นเห็นว่าแผนการพัฒนาของตนสามารถไปควบคู่กับการพัฒนาเมืองแบบคาร์บอนต่ำได้ การทำให้ท้องถิ่นทราบว่าข้อมูลแบบไหนที่ควรเก็บมีความสำคัญมากในการใช้เพื่อมาคำนวณปริมาณคาร์บอนฟุตพริ้นท์ เพื่อจัดการและนำมาซึ่งมาตรการและทำให้สามารถผลักดันคู่ขนานไปพร้อม ๆ กับเป้าหมายระดับประเทศ

2.ถ้ามาตรการการพัฒนาเมืองแบบคาร์บอนต่ำถูกระบุลงไปในแผนระดับท้องถิ่น และได้รับการมองเห็นจากส่วนกลาง ดังนั้นจึงจะสามารถดึงงบประมาณเข้ามาได้ในอนาคตและในท้ายที่สุดเมืองนั้น ๆ ก็อาจจะเข้าใกล้การเป็นเมืองคาร์บอนต่ำได้